Posts from the ‘પદ્યભાવ તરંગ’ Category

હો આવી રે હોળી આવી રે…..

ચાલો રંગો થી ભરી દઈએ તનમન, ને થઈ

જાઈએ સૌ પાવન….પાવન

આજે હોળી-ધુળેટી ના પાવન અવસર પર

તમામ ભારતીયો ને

મારી હાર્દિક શુભકામનાઓ.

Advertisements

બસ ચાલતો જ રહેજે કિનારો મળી જશે

sladder

દુ:ખ માં જો જીવી જાણું.

સુખ માં છકી ન જાઉં.

હો ધ્યેય આ જીવન નો.,

ઇજારો મળી જશે.

ભૂલ્યાં ને માર્ગ આપીશ.

દુ:ખિયા ના દર્દ વહેંચીશ.

તૂં એકલો ભલે હો,

સહારો મળી જશે.

હિંમત ન હારજે તું,

પીછે ડગ ન માંડજે તું.

બસ ચાલતો જ રહેજે,

કિનારો મળી જશે.

ચાંદો જો સાથ છોડે,

સૂરજ જો હાથ છોડે,

તુજને આ “રાઝ’ તારા,

હજારો મળી જશે.

સગપણ

          

 

 

 

અમે આખરે એક પ્રણ લઇ લીધું.

ને ખામોશી નું વલણ લઇ લીધું.

 

જીવવાની ની આશાઓ રાખી ઘણી પણ.

હાથે કરીને મરણ લઇ લીધું.

 

પગલાં તો માંડ્યાતા મંજિલ ભણી પણ,

જાણીને પાછું ચરણ લઇ લીધું.

 

નદીઓ ને સાગર ની ઇચ્છા કરી પણ.

ખોબા માં આખુંયે રણ લઇ લીધું.

 

ધાર્યું હતું કે પ્રતિષ્ઠા મળે પણ,

ગુમનામી નું મેં શરણ લઇ લીધું.

 

પડ્યોતો ખજાનો મહોબ્બત નો સામે,

જરા અમથું એમાંથી કણ લઇ લીધું.

 

જેના પ્રતિબિંબ માં ડૂબી ગયાંતા,

કુદરતે એ દર પણ લઇ લીધું.

 

અયરાઝકહી દે હ્રદય ની વ્યથા ને,

કાવ્યો ની સાથે સગપણ લઇ લીધું

આ તે કેવી જીત?

         

 

 

 

 

આ તે કેવી જીત?

                   થંભી ગયેલું ગીત !

         થીજી ગયેલું સ્મિત !….આ તે કેવી જીત?

       

હજારો ની ભીડ માં પણ,

નરી એકલતા, શુન્યતા !

ખોવાઈ ગયેલ કોઈ મીત !….આ તે કેવી જીત ?

 

        

  ચારે કોર ભાસતો અંધકાર,

                       રાત નું એકાંત રૂદન,

          જાણે કોઇની ભીત !….આ તે કેવી જીત ?

 

 

શાંત પણ કંઇક કહેતું મન,

                   વિરહ માં તડપતું મન,

આ તે કેવી પ્રીત !…..આ તે કેવી જીત ?

 

 

એક તરફ આકાશ વિશાળ,

                   પણ નમતો એ ધરા પર,

કુદરત ની આ તે કેવી રીત !….આ તે કેવી જીત ?

       

ગગન ને બોલવા દેજો..

 

 

તમે બાંધો ન એને કોઇ સીમાં માં કે સરહદ માં

કરી આઝાદ પંખીને ગગન માં બોલવા દેજો.

 

રહીને શાંત ચિત્તે ધ્યાન દઈ કુદરત ની નિશ્રા માં

કરી ને બંધ આંખો માં પવન ને બોલવા દેજો.

 

જબાઁ ખામોશ રાખો પણ, વિચારો તો છતા કરજો.

હ્રદય ખોલી દો કાગળ માં, ઘુટન ને બોલવા દેજો..

 

કદી કોઇ સગું જો સાંભળે, તમને સદા હરદમ,

કદી એનું ય સાઁભળજો, સ્વજન ને બોલવા દેજો.

 

છે જોઇ પાનખર ને કેટલી જોઇ વસંતો ને,

જીવન  ના આજ રંગો માં સુમન ને બોલવા દેજો.

 

છે એનું પણ હ્રદય કોમળ, ને એને કંઇક કહેવું છે.

તમે બાબુલ છો સમજી ને દુલ્હન ને બોલવા દેજો.

 

મરણ હાવી થઇ જાયે તમારી જિંદગી ઉપર,

તમારા કામ મહેકાવી, કફન ને બોલવા દેજો.

 

બહુ ખામોશ થઇ ને ‘રાઝ’ મેં તુજને નિહાળી છે.

હવે તો આખરી દિન માં નયન ને બોલવા દેજો.

 

 

 

જરૂર છે

                                        

કૂબેર નો ખજાનો હું ક્યાં માંગું છું?

મુજને તો ફ્ક્ત થોડી કૃપા ની જરૂર છે.

 

 

નથી જરૂર રાજપાટ કે મહેલો ની મને,

કબર ને માટે થોડી જગા ની જરૂર છે.

 

તું ભૂલ મારી વારે ઘડીએ માફ હવે ન કર,

ફરી પાપ ના કરૂં એ સજા ની જરૂર છે.

 

સાકી તું મુજને થોડો કસુંબો તો આપી દે,

દુ:ખડું ભુલાવે. એવા નશા ની જરૂર છે.

 

 

ધર્મો ને નામે લોહી તો ઘણાં વહી ગયાં.

આ ભેદ ને મિટાવે  એ ખુદાની જરૂર છે.

 

 

મન ની આ વાતો લખતી રહી, લખતી રહી રાઝ,

એના સુધી પહોંચાડે એ હવા ની જરૂર છે.

%d bloggers like this: