ક્ષિતિજ ને પેલે પાર જવું

 

 

 

 

 

 

 

ક્ષિતિજ ને પેલે પાર જવું ,

મારે વાદળ પર થઇ સવાર…

ધરતી ગગન નો જોવો છે મારે એકાકાર.

 મારે વાદળ પર થઇ સવાર… ક્ષિતિજ ને પેલે પાર …

ધરતી, ગગન સાગર ,ગિરિમાળા,

કુદરત નો જ્યાં અખૂટ ભંડાર,

મારે વાદળ પર થઇ સવાર… ક્ષિતિજ ને પેલે પાર …

ગિરિમાળા ની પાછળ ઓલો,

સુર્ય ભાસે ગોળાકાર,

મારે વાદળ પર થઇ સવાર… ક્ષિતિજ ને પેલે પાર…,

સૂરજ જ્યાંથી જગ માં આવે,

સાત અશ્વો પર થઇ સવાર,

 મારે વાદળ પર થઇ સવાર… ક્ષિતિજ ને પેલે પાર …

સાગર જ્યાંથી હિલોળા લેતો,

નિત નવા સજી શણગાર,

 મારે વાદળ પર થઇ સવાર… ક્ષિતિજ ને પેલે પાર …

ઉષા-સંધ્યા ના કિરણો આવે,

જોવો છે એવો દ્વાર,

 મારે વાદળ પર થઇ સવાર… ક્ષિતિજ ને પેલે પાર …

ઓ વાદળ તું લઇ જા મુજને,

પગ માં થયો થનકાર,

 મારે વાદળ પર થઇ સવાર… ક્ષિતિજ ને પેલે પાર …

 

 

 

ફરી આવીશ હું

 

 

 

 

 

 

 

 

મારા સાહિત્યમિત્રો,

 

આજે હું આપ સૌની પાસે થી બે મહિના માટે રજા લઉંછું. ભારતસરકાર ના વિદેશમંત્રાલય દ્વારા  અને ગુજરાત સરકાર દ્વારા સાઉદીઅરેબીયા ખાતે મોકલવામાં આવતા મેડીકલ મિશન માં જિદ્દા-મક્કા-મદિના

જઇ રહી છું.

આપસૌ ને મારી નમ્ર અપીલ કે ભગવાન-અલ્લાહ પાસે દુઆ કરજો કે હું મારી ફરજ વફાદારી પુર્વક નિભાવી શકું.

 મારા શ્વાસ રહ્યા, ને જીવીત રહી તો ફરી આપની સમક્ષ આવીશ મારા શ્વાસ પર, એક નવી કવિતા નવી રચના સાથે…..

આવજો……………………………………………………………..

સિનીયર સિટીઝન

 

 

 

 

આ સિનીયર સીટીજન..(2)

જીવન ની તડકી-છાઁયી માં, ઉભા રહ્યા અડીખમ.

આ સિનીયર સીટીજન..(2)

જીવન ની ચડતી-પડતી માં ડગ્યા નહિં એ કદમ.

 આ સિનીયર સીટીજન..(2)

ક્યારે છાના હસી એ લેતા,

ક્યારે છાના રડી એ લેતા,

ક્યારે પલકો મીંચી લેતા,

બંધ કરી ને નયન. આ સિનીયર સીટીજન..(2)

કમજોરી થી થર-થર કાંપે

લાચારી એને સંતાપે,

આ તો છે ઉંમર ને પ્રતાપે,

નબળું આખું વદન. આ સિનીયર સીટીજન..(2)

એમની લાગણીઓ ને જાણો,

એમની વ્યથા તમે પિછાણો,

આશિષો ને એમની માણો,

આપ્યો જેણે જનમ. આ સિનીયર સીટીજન..(2)

તમને આ દુનિયા માં લાવ્યા,

ભુખ્યા રહી તમને ખવડાવ્યા,

ખર્ચ્યું આપણી પાછળ જેણે ,

સારું તન,મન ધન, આ સિનીયર સીટીજન..(2)

 

સગપણ

          

 

 

 

અમે આખરે એક પ્રણ લઇ લીધું.

ને ખામોશી નું વલણ લઇ લીધું.

 

જીવવાની ની આશાઓ રાખી ઘણી પણ.

હાથે કરીને મરણ લઇ લીધું.

 

પગલાં તો માંડ્યાતા મંજિલ ભણી પણ,

જાણીને પાછું ચરણ લઇ લીધું.

 

નદીઓ ને સાગર ની ઇચ્છા કરી પણ.

ખોબા માં આખુંયે રણ લઇ લીધું.

 

ધાર્યું હતું કે પ્રતિષ્ઠા મળે પણ,

ગુમનામી નું મેં શરણ લઇ લીધું.

 

પડ્યોતો ખજાનો મહોબ્બત નો સામે,

જરા અમથું એમાંથી કણ લઇ લીધું.

 

જેના પ્રતિબિંબ માં ડૂબી ગયાંતા,

કુદરતે એ દર પણ લઇ લીધું.

 

અયરાઝકહી દે હ્રદય ની વ્યથા ને,

કાવ્યો ની સાથે સગપણ લઇ લીધું

આ તે કેવી જીત?

         

 

 

 

 

આ તે કેવી જીત?

                   થંભી ગયેલું ગીત !

         થીજી ગયેલું સ્મિત !….આ તે કેવી જીત?

       

હજારો ની ભીડ માં પણ,

નરી એકલતા, શુન્યતા !

ખોવાઈ ગયેલ કોઈ મીત !….આ તે કેવી જીત ?

 

        

  ચારે કોર ભાસતો અંધકાર,

                       રાત નું એકાંત રૂદન,

          જાણે કોઇની ભીત !….આ તે કેવી જીત ?

 

 

શાંત પણ કંઇક કહેતું મન,

                   વિરહ માં તડપતું મન,

આ તે કેવી પ્રીત !…..આ તે કેવી જીત ?

 

 

એક તરફ આકાશ વિશાળ,

                   પણ નમતો એ ધરા પર,

કુદરત ની આ તે કેવી રીત !….આ તે કેવી જીત ?

       

ગગન ને બોલવા દેજો..

 

 

તમે બાંધો ન એને કોઇ સીમાં માં કે સરહદ માં

કરી આઝાદ પંખીને ગગન માં બોલવા દેજો.

 

રહીને શાંત ચિત્તે ધ્યાન દઈ કુદરત ની નિશ્રા માં

કરી ને બંધ આંખો માં પવન ને બોલવા દેજો.

 

જબાઁ ખામોશ રાખો પણ, વિચારો તો છતા કરજો.

હ્રદય ખોલી દો કાગળ માં, ઘુટન ને બોલવા દેજો..

 

કદી કોઇ સગું જો સાંભળે, તમને સદા હરદમ,

કદી એનું ય સાઁભળજો, સ્વજન ને બોલવા દેજો.

 

છે જોઇ પાનખર ને કેટલી જોઇ વસંતો ને,

જીવન  ના આજ રંગો માં સુમન ને બોલવા દેજો.

 

છે એનું પણ હ્રદય કોમળ, ને એને કંઇક કહેવું છે.

તમે બાબુલ છો સમજી ને દુલ્હન ને બોલવા દેજો.

 

મરણ હાવી થઇ જાયે તમારી જિંદગી ઉપર,

તમારા કામ મહેકાવી, કફન ને બોલવા દેજો.

 

બહુ ખામોશ થઇ ને ‘રાઝ’ મેં તુજને નિહાળી છે.

હવે તો આખરી દિન માં નયન ને બોલવા દેજો.

 

 

 

ઓલી પાર

 

 

મારો  પિયુ ગયો છે ઓલી પાર,

ઓ માઝી! લઇ જાને ઓલી પાર.

એના વિના આ સુનો સંસાર,

 ઓ માઝી! લઇ જાને ઓલી પાર.

 

પ્રીતમ ને મળવા હાલી અલબેલડી,

છોને રે જોતી સરખી સાહેલડી,

મને કોઇની નથી દરકાર,

 ઓ માઝી! લઇ જાને ઓલી પાર.

 

વિરહ ની વેદના મનને રુલાવે,

ઠંડો આ વાયરો તન ને જલાવે,

મારા રુદીયા પર લાગે છે ભાર,

 ઓ માઝી! લઇ જાને ઓલી પાર.

 

પિયુ વિના જગ સૂનું આ લાગે,

નમણાં ફૂલો પણ કાંટાળા લાગે,

જો ને પાનખર થઇ ગઇ બહાર,

ઓ માઝી! લઇ જાને ઓલી પાર.

 

આંખો બિછાવી પિયુ ની રાહ માં,

વર્ષો વિતાવ્યા પિયુ ની ચાહ માં,

 ક્યાં અટકી ગયો ભરથાર,

  ઓ માઝી! લઇ જાને ઓલી પાર.

 

જરૂર છે

                                        

કૂબેર નો ખજાનો હું ક્યાં માંગું છું?

મુજને તો ફ્ક્ત થોડી કૃપા ની જરૂર છે.

 

 

નથી જરૂર રાજપાટ કે મહેલો ની મને,

કબર ને માટે થોડી જગા ની જરૂર છે.

 

તું ભૂલ મારી વારે ઘડીએ માફ હવે ન કર,

ફરી પાપ ના કરૂં એ સજા ની જરૂર છે.

 

સાકી તું મુજને થોડો કસુંબો તો આપી દે,

દુ:ખડું ભુલાવે. એવા નશા ની જરૂર છે.

 

 

ધર્મો ને નામે લોહી તો ઘણાં વહી ગયાં.

આ ભેદ ને મિટાવે  એ ખુદાની જરૂર છે.

 

 

મન ની આ વાતો લખતી રહી, લખતી રહી રાઝ,

એના સુધી પહોંચાડે એ હવા ની જરૂર છે.

કર્જ

મમ્મી ને કેન્સર હોઈ તેમને રેડિએશનઅપાવવા મારે વડોદરા એસ.એસ.જી.હોસ્પીટલ માં વારે ઘડીએ જવાનું થતું.શરીર ના જુદા જુદા અવયવો ના કેન્સર થી પીડાતા લોકો ના સંપર્ક માં આવવાનું થતું.કેન્સરજેવી જીવલેણ બિમારી થી તડપતા દર્દીઓ તથા તેમના મૃત્યુ ના દિવસો ને પાછા ઠેલવવાંનો પ્રયત્ન કરતા તેમના સગાઓને જોઈ ને ઘણું જ દુ:ખ થતું. એકબાજુ મમ્મી ની ઉંમર અને પાછી આ બિમારી મારા માટે ન કહેવાય કે ન સહેવાય તેવી પરિસ્થિતી હતી.

    એસ.એસ.જી ની બાજુ માં જ આવેલા ડો.ઈન્દુમતી ટ્રસ્ટે કેન્સર પેશન્ટ માટે રહેવા-જમવાની મફત સગવડ કરી હતી જેથી કરી ને ગરીબ દર્દીઓ ને તેમની સારવાર લેવા માં અનુકુળતા રહેતી.સાથે દર્દી ના એક સગા માટે પણ રહેવા-જમવાની મફત વ્યવસ્થા હતી.

ઈન્દોર ના રહીમભાઈ તેમની પત્ની આયશાબાનુ ની સારવાર માટે અહીંયા લગભગ વીસ દિવસ થી રોકયા હતા.આયશા બાનુ ને ગળા ને ભાગે કેન્સર હતું. જમવા-રહેવાનું મફત હતું એટલે ખાસ કંઈ ખર્ચો ન હતો.. રહીમ ભાઈ ને એમના કોઈ સગાઓ એ આ હોસ્પિટલ માટે સલાહ આપી હતી..બસ, અબ તો સિર્ફ ચાર હી દિન કી બાત હૈ.ઈતને દિન કહાં ગયે પતા ચલા? સારવાર અને ઘર થી દૂર રહી ને કંટાળેલી પત્ની આયશા ને રહીમભાઈ એ સાંત્વના આપી. હો ! યે ચાર દિન તો મુઝે ચાર સાલ લગ રહે હૈં.ઔર અબ તો પૈસે ભી ખતમ હોને લગે હોંગે હૈ ન? આયશા બોલી. બસ પગલી બોલ બોલ મત કર ગલે મેં દર્દ હોગા.અભી તો એક હજાર રુ.બચે હૈ. રુખ્સાર કે લીયે ગુડીયા ઔર આમિર કે લીયે બોલ-બેટ લેંગે.રહીમ ભાઈ ની વાત સાંભળી આયશા નું લોહી જાણે કે દોડવા લાગ્યું

  અલ્લાહે વર્ષો પછી આપેલા સંતાનો ને બહેન પાસે મૂકી ને આવતા કેટ્લું રડી હતી આયશા? ચાર દિવસ પછી સંતાનો ને મળવાને આતુર આયશા ખુશખુશાલ થઈ ગઈ.

દો દિન તો બીત ગયે.આજ કા સેકલેને કે બાદ હમ બચ્ચોં કી ખરીદારી કો નિકલેંગે, ઓર કલ સામાન લેકર હોસ્પિટલ સે સીધે હી ઘર કે લીયે રવાના હોંગે.રહીમ ભાઈ એ આયશા ને કહ્યુ

આજે આયશાબેન_રહીમભાઈ ખુશખુશાલ હતાં. બાળકો માટે ખરીદી કરવા જવાના હતા.મને કહ્યું બેટા તુને તેરી માઁ કી બહોત દેખભાલ કી હૈ.અલ્લાહ તુજે નેક ઔલાદ દેગા.

   આજે આયશાબેન ના સેકનો છેલ્લો દિવસ હતો. મને થયું હું બંને ના હાથ માં સો_સો રુપિયા મુકી દઈશ. હોસ્પીટલ પહોંચી ને જોયું તો આયશાબેન રહીમભાઈ બેઠા હતા.મેં કહ્યુંઆજ તો આપ બહોત ખુશ હૈં?ક્યા ખરીદી કી અપને બચ્ચોં કે લીયે?

  આયશાબેને મને ના નો  કંઈક ઈશારો કર્યો. હું સમજી નહીં ત્યાંજ રહીમભાઈ બોલ્યાબેટા, ખુદા કી ઈસ નેક બંદી ને પાંચસો રુપિયે ટ્રૂસ્ટ કો દે દીયે યે કહતે હુએ કિ જબ હમ જૈસે લોગોં કા પરદેશ મે યે સહારા બના તો હમારા ભી ફર્ઝ બનતા હૈ.કુછ કરને કા!

આયશાબેન ના મુખ પર સંતોષ નું સ્મિત હતું.બેટા બચ્ચોં કે લીયે તો વહીં સે ખરીદ લેંગે.

દસ હજાર ની પગારદાર હું, સો-સો રુપિયા આપી ને પોતાને મહાન માનવા બેઠી જ્યારે એક ગરીબ કુટુંબે પોતાની સાચવેલી મૂડી માં થી પાંચસો નું દાન કરી ને મારું મસ્તક નમાવી દીધું!

 

 

,

                                                                                   

જિંદગી ની રફતાર

  

 

                                         

 

                                  

  

                                                                             

                                                                               મન ને તું મજબૂત કર ઓ માનવી

                                                                               જિંદગી ની આ જ તો રફતાર છે.

  જિંદગી ની આ રમત રમ શોખ થી,

 ક્યારે એમાં જીત ક્યારે હાર છે.

  જિંદગી નું આ ગણિત અઘરું ઘણું,

 ક્યારે સરવાળો ને ભાગાકાર છે.

  જિંદગી નું વન અનેરું છે જ આ,

 ક્યારે પતઝડ છે યા બહાર છે.

  જિંદગી આકાશ જેવી છે વિશાળ,

 એક તારો ત્યાં નહિં પણ હજાર છે.

  સુખ ને દુઃખ તો જિંદગી ના ખેલ છે,

 જિંદગી નો આ જ તો પડકાર છે.

  તું અડગ થઇ જ ન હિંમત હારજે,

 જિંદગી તુજ પાસે જો લાચાર છે.

 

%d bloggers like this: